Anna Gimbrère had geen kinderwens, tot zoon Felix haar wereld op zijn kop zette

Er zijn vrouwen die al vanaf hun tienerjaren weten dat ze moeder willen worden. Anna Gimbrère hoorde daar lange tijd niet bij. De wetenschapsjournalist zag zichzelf eerder tussen de vrouwen zonder kinderen dan tussen de moeders, tot haar zoon Felix in januari 2025 geboren werd en haar leven op zijn kop zette.

De bijbehorende afbeelding is gemaakt met behulp van AI.

Wie is Anna Gimbrère

Anna Gimbrère (Utrecht, 1986) groeide op in Zwolle, als dochter van psychiater Felix Gimbrère en andragoog Meys Hutten. Die achtergrond in de psychologie zit haar eigenlijk in het bloed, al koos ze zelf voor de exacte kant: ze studeerde natuur- en sterrenkunde en later theoretische natuurkunde aan de Universiteit van Amsterdam, voordat ze wetenschapsjournalist werd. Ze wilde ooit astronaut worden, werkte tussendoor als model en is inmiddels een bekend gezicht op tv, van De Wereld Draait Door tot Wie is de Mol.

Haar moeder hielp beroepsmatig mensen met vragen over opvoeden. Zelf moeder worden was voor Anna nooit vanzelfsprekend.

Geen vanzelfsprekende kinderwens

Jarenlang voelde ze zich niet aangetrokken tot het idee van kinderen krijgen. Ze identificeerde zich meer met vrouwen zonder kinderen, omdat ze gehecht was aan haar vrijheid en dacht dat andere vrouwen een betere moeder zouden zijn dan zij. Waar vriendinnen smolten bij het zien van een baby in een kinderwagen, voelde zij dat alleen bij puppy's en andere dieren.

Ook speelde mee dat ze bang was geremd te worden als ze iets groots wilde bereiken. Met partner Herman van der Zandt, zelf al vader van twee kinderen, sprak ze uitgebreid over de vraag of ze samen een kind wilden. Herman liet de beslissing uiteindelijk aan haar over.

Een wetenschapper zonder bewijs

Als wetenschapper is Anna gewend om knopen door te hakken op basis van feiten en logica. Bij moederschap werkte dat niet. Er bestond geen onderzoek dat haar kon vertellen of ze er klaar voor was, en geen experiment dat het gevoel van een kind kon simuleren. Juist dat maakte de keuze voor haar zo lastig, want ze kon nergens op terugvallen behalve op zichzelf.

Het lot besliste

Anna Gimbrère koos ervoor om het niet te forceren. Ze liet het aan het lot over, en toen ze zwanger bleek, voelde dat als een cadeau. In januari 2025 werd Felix geboren.

De eerste weken waren volgens haar behoorlijk pittig. De babyfase draaide vooral om uitzoeken wat werkte: welk ritme paste bij Felix, en met welke spullen voelde je je als ouder het prettigst. Zo gingen Anna en Herman op zoek naar de beste draagzak voor een baby, iets waar veel kersverse ouders in die eerste maanden tegenaan lopen.

Een relaxte moeder met een duidelijke visie

Wie nu naar Anna Gimbrère kijkt, ziet een relaxte moeder. Ze houdt van kinderen die buiten spelen en in de modder springen, en wil Felix niet overbeschermen. Ze laat hem zoveel mogelijk zelf ontdekken.

Toch heeft ze één duidelijk aandachtspunt. Felix is enig kind, en ze wil voorkomen dat hij daardoor te weinig leert delen of rekening houden met anderen. Daarom vindt ze het belangrijk dat hij veel met andere kinderen speelt.

Wat Felix in haar relatie veranderde

De komst van Felix veranderde ook hoe Anna en Herman als stel leefden. Ze gingen samenwonen, wat betekende dat Anna van Amsterdam naar Utrecht verhuisde. Dat vond ze niet makkelijk, want ze was gehecht aan haar eigen ritme en aan een relatie waarin ze ook veel apart deden.

Inmiddels ziet ze vooral de voordelen. Ze ontdekte hoe leuk Herman is als vader en als huisman, en de eerste maanden na de bevalling, toen hij veel vrij was, noemt ze een van de mooiste periodes van hun relatie samen.

Wat we van Anna Gimbrère kunnen leren

Haar verhaal laat zien dat een kinderwens niet altijd van jongs af aan hoeft te bestaan. Soms groeit die pas op het moment dat je hem het minst verwacht, en is dat net zo waardevol als een keuze die je al je hele leven voelt aankomen. Anna Gimbrère twijfelde, wachtte af en liet het lot beslissen. Wie zelf twijfelt over het moederschap, hoeft zich dus niet meteen zorgen te maken. Soms is afwachten net zo'n goede keuze als een uitgestippeld plan.